Stap uit de schaduw, rol in de zon!

Het zal jullie inmiddels niet meer verbazen, maar ik heb mijzelf toch weer enigszins overschat. Waar ik in december hoog van de toren blies door te zeggen dat 2019 helemaal mijn jaar zou worden, moet ik daar nu een kleine kanttekening bij maken.  Mijn nieuwe jaar begint dit jaar in maart!

December is voor iedereen een drukke maand, dat weet ik. Maar juist daardoor was het ook heel gemakkelijk om te bagatelliseren hoe het echt met mij ging. Ja, ik voelde mij steeds iets slechter worden. Maar hé, had niet iedereen daar last van in december?
Vanuit de beschermde omgeving in het Roessingh was ik eindelijk weer thuis. Alleen die opluchting al, maakte dat ik mij onoverwinnelijk voelde. Ik had het gedaan, het was gelukt, nu ga ik weer leven. Maar eigenlijk ging ik niet leven, ik werd geleefd. En ik liet dat gebeuren.

Er waren zo veel verplichtingen: de Sinterklaasintocht bijvoorbeeld, daar hoor ik toch bij te zijn. Sinterklaas op het kinderdagverblijf, Sinterklaas op school, Sinterklaas bij de schoonfamilie, Sinterklaas thuis. Tijdens het heerlijk avondje ga je natuurlijk ook niet op de bank liggen, even tanden op elkaar en meedoen. Daarna kwamen de kerstactiviteiten, op school en ook weer op het kinderdagverblijf. Kerst bij de schoonfamilie, kerst bij mijn familie, een extra 3e kerstdag met ons eigen gezin. En overal wilde ik met de feestdagen even “normaal” zijn, niet iemand waar rekening mee gehouden hoefde te worden. Ik wilde een leuke moeder zijn, een gezellige dochter, een lieve tante, een goede schoondochter en natuurlijk wilde ik ook een sprankelende kerstengel zijn voor mijn vriend. Veeeel te veel ballen om hoog te houden. Na oud en nieuw stortten deze ballen dan ook met een rotgang op de grond. Het nieuwe jaar was zelden zo slecht begonnen.

De weken die volgden waren donker. Mijn lichaam deed zo’n pijn en ik baalde dat ik weer zo’n stap terug moest doen. Waar ik eerst dacht dat ik na een paar dagen wel weer hersteld zou zijn, bleef het herstel nu maar uit. De dagen werden weken en ik ging nog steeds geen stap vooruit. Het was teleurstellend en tegelijkertijd ook beangstigend. Wat nou als ik niet meer terug kom op mijn “normale” pijnniveau? Daarnaast was er plotseling meer onbegrip in mijn omgeving en ontstonden er ook spanningen thuis.  Ik had het gevoel dat ik er alleen voor stond, het werd al met al te veel voor mij om te dragen. Ik was ook zo ongelooflijk moe…

Om een totale inzinking te voorkomen, maakte ik een afspraak met de huisarts. Hij zag mijn vermoeidheid, de pijn tijdens het zitten en als klap op de vuurpijl barstte ik in tranen uit toen hij mij vroeg hoe het ging. Je weet natuurlijk dat de die vraag gaat komen, maar toch.. Als hij dan ook echt gesteld wordt, dan voelt het alsof je geen lucht meer krijgt.

De uitkomst van het gesprek was al even deprimerend als de weken die er aan vooraf gingen. “Ik hoop dat je goed luistert naar wat ik je ga zeggen. Er zijn géén behandelopties meer voor jou. Dit is het. De pijn zit al zo lang in jouw systeem, dat gaan we er niet meer uit krijgen. Gewoon niet.” Om mijn leven iets aangenamer te kunnen maken, schreef hij vervolgens morfine door. Innemen op dagelijkse basis. Mijn reactie was meteen dat ik dat niet wilde. Had ik net geleerd om alle signalen van mijn lichaam op te merken en niet meer over mijn grenzen te gaan, veegde ik op deze manier in een klap alle signalen van tafel. Zo werd ik toch nooit beter?

Volgens de huisarts deed het er niet zo toe of ik over mijn grenzen ging. Als je toch niet beter kunt worden, dan is het misschien fijner als je de pijn er van ook maar niet ervaart.  Als je het zo bekijkt, dan had hij misschien wel een punt. Maar morfine, dat vond ik wel erg ingrijpend. Ook de omstreden Oxycodon sloeg ik af. Hij begreep mijn bezwaren en schreef een iets mildere pijnstiller voor. Na twee weken zou ik laten weten of het beviel.

Die avond lag ik ik bed, wakker uiteraard, want slapen ging al tijden niet. Ik had pijn in mijn spieren, pijn in mijn bekken, pijn in mijn botten en mijn hoofd leek uit elkaar te knallen. Een liefdevolle streling over mijn arm was onaangenaam geworden en ondanks de kou, kon ik geen dekens over mij heen verdragen. Ze waren te zwaar en dat drukkende gevoel was ook al te pijnlijk. Een langere tijd in één houding liggen deed pijn, maar bewegen om mij om te draaien maakte de pijn zelfs nog erger. Hoe kon dit nou ineens mijn leven zijn? En waarom was er geen einde in zicht?

Beneden op de tafel lag het doosje pijnstillers. Ik wilde ze niet nemen, maar ik moest er toch alsmaar aan denken. Het leek alsof ze fluisterden dat ze mijn leven zo veel fijner zouden kunnen maken. Het fluisteren ging over in schreeuwen. Hoe meer ik mij er tegen verzette, hoe harder het geschreeuw leek te worden. Daar had ik dus echt geen zin in. Ik wilde niet afhankelijk worden van medicatie.  Ja, ik miste mijzelf, mijn oude leven, de ‘ik’ die ik was voordat de problemen begonnen. Ik wilde haar zo graag terug. Maar was medicatie dan de juiste weg?

De pijnstillers heb ik die nacht laten liggen en de dagen die volgden heb ik nagedacht over mijn leven. Over hoeveel vertrouwen ik in de toekomst had, voor deze heftige terugval. Mijn positieve laatste blog las ik nogmaals en toen wist ik het. Geen medicatie voor mij. Ik wil voelen hoe het écht gaat, wat ik nodig heb, wat ik kan en ook wat ik niet kan. Als ik hier goed naar leef, stabiliseer ik vanzelf weer en kan ik van daar uit kleine stapjes omhoog maken. Ik kan niet meer terug naar de ‘ik’ van voordat de problemen begonnen, maar wel naar de ‘ik’ van voor deze terugval. En zij was ook best leuk!

Zo suf, slap en waardeloos als ik mij de laatste weken ook voelde, de knop is nu weer om. Na 5 jaar vol moeilijke momenten, steeds weer dingen opgeven waar ik van hou en het verdragen van dagelijkse pijn, besef ik mij dat het eigenlijk een wonder is dat ik nog steeds niet gillend gek geworden ben. Ik ben totaal niet suf of slap, maar juist heel sterk. Ik ben een heldin! Oke, dat vind ik natuurlijk niet echt, haha, maar dat zou ik wel moeten vinden.

Mijn oude kracht heb ik weer terug en mijn positieve vibe is er ook weer. Hersteld van december ben ik nog niet, maar dat zal hierop zeker volgen. En ook al zegt de huisarts dat het beter is om mij er bij neer te leggen dat er geen opties meer zijn, wie zegt dat hij gelijk heeft? Ik ben er van overtuigd dat positieve gedachten van invloed zijn op je gezondheid. Dat het herstellend vermogen van je lichaam hier een enorme boost van kan krijgen.

Ik geloof heel sterk dat ik langzaam maar zeker vooruit zal gaan. En dit maal niet uit koppigheid, maar omdat ik diep van binnen voel dat het er in zit. Alles wat je aandacht geeft groeit, dus think happy thoughts.

 

Het is klaar met de donkere dagen. Ik stap uit de schaduw en rol (letterlijk, hallo lente!) in de zon. Ik heb er weer zin in, er staan leuke dingen op de planning. Binnen mijn grenzen natuurlijk.

Laat 2019 maar komen, alvast een gelukkig nieuw jaar!

 

24 gedachten over “Stap uit de schaduw, rol in de zon!

  1. Marieke,

    Fijn om weer te horen hoe het met je gaat. En vooral het laatste deel, dat je na een terugval het weer ziet zitten. Een heldin dat je voelt het te kunnen zonder medicijnen. Maar wees wel lief voor jezelf!!! We hopen met jou en je lieve man en prachtkinderen dat je leert hoe hiermee om te gaan. Heel veel liefde en sterkte.

    Lieve groeten, Ali van Buuren.

    Outlook voor Android downloaden

    ________________________________

    Like

    1. Lieve Ali,

      Wat doen jouw berichtjes mij toch steeds veel. Zo lief dat je zo met ons meeleeft. Ontzettend bedankt, ik krijg altijd een heel fijn en positief gevoel van jouw reacties ♡

      Like

  2. Die dalen horen er helaas bij. Dat kan ook niet anders als je zoveel pijn hebt! Dat kost al je energie. En energie kan je maar aan 1 ding tegelijk besteden. Dat is zwaar. En dat is saai! En dat druk ik nog voorzichtig uit denk ik 😉
    Fijn dat je er weer uitgestapt bent. En nu weer de andere richting op. Op naar positiviteit! Proost!
    Dikke kus lieverd, powerzus van me!

    Like

    1. Je hebt gelijk over de energie die maar naar 1 ding kan gaan. Helaas eist de pijn de energie nog veel te vaak op.
      Maar de pijn is natuurlijk niet de baas.. als ik meer om mijn grenzen denk dan zal de pijn ook minder hevig worden. De pijn en ik moeten “gewoon” even samenwerken. Dan ontstaat er vast een veel mooiere situatie.
      Bedankt voor jouw lieve berichtje ♡ En proost inderdaad, gelukkig nieuwjaar!

      Like

  3. Hey Mariek,

    Jeetje wat een heftige decembermaand. Dat is voor een gezond mens al bijna niet te doen. Laat staan als je net uit het revalidatiecentrum komt en daar nog van bij moet komen🙈 Ik kan niet geloven dat je huisarts gelijk heeft. Ik weet nog dat Bob destijds met zijn knie het advies “uitbehandeld” kreeg en dat hij met de pijn moest leren leven. Hij is opzoek gegaan naar een oplossing en vond per toeval iemand die specialist was op het gebied van zijn klachten. Hij is toen geopereerd en kon daarna alles weer. Ik hoop echt dat jij ook zo iemand vind, zodat je hetzij helemaal of gedeeltelijk van de pijn af bent en weer lekker je ding kunt doen zoals je vroeger deed.

    Ik weet niet waarom maar ik heb nog steeds het gevoel dat het goed gaat komen. One way or another. Ik ga er in ieder geval heel hard voor duimen💪🏻👍🏻

    You can do this! En wees zuinig op jezelf!😘

    Like

  4. Lieve Mariek, knap hoe je het blijft volhouden en hoe je ook in het donker de positiviteit opzoekt!
    En die omgeving, ooh ooh… niemand blijkt perfect, zelfs ik dus niet 😉

    Je bent een kanjer. Dikke kus!

    Like

  5. Lieve Marieke, ik heb zoveel bewondering voor jou en je beschrijft het heel mooi. Wat een kracht en doorzettingsvermogen. Laten we proosten op maart en op de lente. De zon is gelukkig weer aanwezig. 🍀🤗 Veel liefs!!

    Like

  6. Wat een moeilijke periode heb je achter de rug. Het is zo knap hoe jij positief bent. Maar je hebt gelijk, je positieve fine heeft je zo ver gebracht. Zo’n leuke lieve moeder en vriendin. Hier kom jij ook weer uit! En je bent een heldin, echt 😘

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s